ചിക്കന്‍ സ്റ്റാള്‍

“അപ്പോ രാഘവന്നായരു പറയുന്നത് അമേരിയ്ക്കേലോ ഗള്‍ഫിലോ പോകുന്നേക്കാളും സുഖം ഇവിടെ തന്നാണന്നാണൊ?”

“എന്താ സംശയന്റെ ഖാദറേ? പണ്ടൊക്കെയല്ലിയോ ഗള്‍ഫ്, അമേരിയ്ക്കാന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞാ വല്യ കാര്യം! ഇപ്പോ ഇവിടെ തന്നെ നല്ലൊരു ബിസിനസ്സൊണ്ടെങ്കി അതിലും മെച്ചമാ. എന്റെ എളേ മോന്‍ ഹരിക്കുട്ടന്റെ കാര്യം തന്നെ നോക്ക്. അവനു മാര്‍ബിളിന്റെ ബിസിനസ്സല്ലേ. ദെവസം എത്രയാ വരുമാനം? ആള്‍ക്കാരു പഴേ പോലല്ല. ഇപ്പം എല്ലാരുടെം അടുത്തു പൂത്ത കാശൊണ്ട്”

“രാഘവന്നായരു പറയുന്നതൊക്കെ ശരി തന്നെ. എന്നാലും അമേരിയ്ക്കേലൊക്കെ നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടിയാ ഒരു ബിസിനസ്സും അത്രേം വരുകൊന്നുമില്ല. എന്റെ ജോണിക്കുട്ടി അവിടെ ബാങ്കിലാ. മാസം അഞ്ചു ലക്ഷമൊണ്ട് അവന്റെ ശമ്പളം. പിന്നെ അവന്റെ ഭാര്യ നേഴ്സാ. രണ്ടു പേര്‍ക്കും കൂടി മൊത്തം പത്തുലക്ഷത്തിനടുത്തു കിട്ടും!”

“പക്ഷേ ജോര്‍ജേ, അമേരിയ്ക്കെലൊക്കെ ഇപ്പോ പൊളിവാണന്നാണല്ലോ കേള്‍വി.. ഒത്തിരിയെണ്ണത്തിനെ പിരിച്ചു വിട്ടെന്നോ വിടാമ്പോണൊന്നോ ഒക്കെ പത്രത്തിക്കണ്ടല്ലോ?”

“എന്റെ ഖാദറേ, അതൊക്കെ ഇവിടുത്തെ കൊറെ രാഷ്ട്രീയക്കാരും പത്രക്കാരും കൂടെ എഴുതി വിടുന്നതല്ലെ. അമേരിയ്ക്കാന്നു പറഞ്ഞാ ലോകശക്തിയല്ലേ. ഇതു വല്ലോം അവര്‍ക്കിട്ടേല്‍ക്കുമോ? ജോണിക്കുട്ടി കഴിഞ്ഞയെടേലാ മൂന്നാറില്‍ പുതിയ റിസോര്‍ട്ടിനൊള്ള അഡ്വാന്‍സ് കൊടുത്തത്”

“ജോര്‍ജ് പറയുന്നതു നേരാ ഖാദറേ, ഇപ്പോഴും മാര്‍ബിളു കച്ചവടം ശരിയ്ക്കു നടക്കുന്നത് അമേരിയ്ക്കന്‍ മണിയൊള്ളോരുടെ പണിയ്ക്കാ. എത്രയിടിഞ്ഞാലുംഡോളറു ഡോളറു തന്നാണേ”

“ഗള്‍ഫില്  നല്ലൊരു ബിസിനസു പച്ച പിടിച്ചാ ഒരമേരിയ്ക്കേം അടുത്തെത്തില്ലെന്റെ നായരെ. കേട്ടിട്ടില്ലെ, നമ്മുടെ യൂസഫലീം വഹാബുമൊക്കെ. വല്യ പഠിപ്പൊന്നും വേണ്ടാ തലവര നേരെയാണെങ്കി. എന്റെ ഉസ്മാന് സൌദീല് ഹോട്ടലു മൂന്നൊണ്ട്. നല്ല അറബികളുടെ  കച്ചോടം കിട്ടിയാ ഡോളറിനു മുന്‍പില്‍ നില്‍ക്കും റിയാല് ”.

“അതൊക്കെ നിക്കട്ടെ ഖാദറെ, നിങ്ങടെ വലിവ് എങ്ങനെയൊണ്ടിപ്പോ? കൊറഞ്ഞോ?”

“ഓ..അതെന്നേം കൊണ്ടെ പോവുകയുള്ളു. ശ്വാസം മുട്ടലങ്ങു തൊടങ്ങിയാ നെഞ്ചിന്നാരോ കൂച്ചിപ്പിടിക്കുന്ന പോലെ തോന്നും.”

“വിഷമിയ്ക്കാതെടോ, എന്റേം കാര്യമങ്ങനൊക്കെ തന്നെ, തലകറക്കം വന്നാ പിന്നെ ബോധം പോകും. കിളവനായാ സൂക്കേട് കൂടപ്പിറപ്പാ. അല്ലേ ജോര്‍ജേ ?”

“ഹ..ഹ..ആയ കാലത്തോടി നടന്നു. കൊറേ വെട്ടീം വാരീം കൂട്ടി. വയസായാ എവിടേലും ഒതുങ്ങി ഇരിയ്ക്കണം. അതാ ലോക നടപ്പ്.”

“ശരിയാ ജോര്‍ജു പറഞ്ഞത്. ഞാനെന്റെ ശാരദയേം കൂട്ടി കിഴക്കന്മല കയറുമ്പോള്‍ കൈയിലൊന്നുമില്ല. തറവാട് ക്ഷയിച്ച് കടം മൂടിയപ്പോള്‍ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ചൊരു പോക്കായിരുന്നു. വെറും ഭൂമി കൊറെ ചെറിയ വിലയ്ക്കു കിട്ടി. പിന്നെ ഒരു വാശി. പോയതൊക്കെ പിടിയ്ക്കണമെന്ന്. ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ കരുണ കൊണ്ട് എല്ലാം നേടി. മക്കളൊക്കെ ഒരു നെലയ്ക്കായി. പെണ്‍പിള്ളേരെയൊക്കെ നല്ല  കുടുംബങ്ങളില്‍ വിട്ടു. “

“ഇങ്ങനൊക്കെ തന്നെയാ എന്റെ കഥേം. നിങ്ങളു കൃഷിയാണേ ഞാന്‍ കച്ചവടമാന്നു മാത്രം. നമ്മുടെ ഉപ്പായും ഒന്നുമൊണ്ടാക്കിയില്ല. ഞങ്ങളു മക്കളു ഏഴുപേരാണ് ഉപ്പാന്റെ സമ്പാദ്യം! പല കച്ചവടോം ചെയ്തു ഞാനും കൊറേ വലുതായി. ഒക്കെ പടച്ചവന്റെ കാരുണ്യം. അറിയോ, മൂന്നു ഹജ്ജ് ചെയ്തിട്ടൊണ്ട് ഞാന് .  ഞങ്ങടെ കൂട്ടത്തി മൂന്നു ഹജ്ജ് ചെയ്തവരു ചുരുക്കമാ..”

“നിങ്ങളു രണ്ടു പേരേം പോലെ ഞാനത്ര വലുതായൊന്നുമില്ല. ചെറിയൊരു സര്‍ക്കാരു ജോലീം കൊണ്ടെന്താവാനാ?എന്നാ മക്കളെ പഠിപ്പിച്ചു. ആരും മോശമായില്ല. ജോണിക്കുട്ടി ഒരു നേഴ്സിനെ കെട്ടി അക്കരെയെത്തി. മറ്റുള്ളോരൊക്കെ ഓരോ ജോലീം മേടിച്ച് സുഖായി കഴിയുന്നു. പിന്നെ വയസ്സു കാലത്ത്  നിങ്ങളെക്കാള്‍ നല്ലൊരു കൂട്ടുകാരനേം കിട്ടി. ഹ..ഹ..ക്യാന്‍സര്‍ അത്ര മോശമാണോ? ”

“സങ്കടപ്പെടാതെ ജോര്‍ജേ, അതൊക്കെ കൊറഞ്ഞോളുമെന്നേ “

“ശരിയാ രാഘവന്നായരു പറഞ്ഞത്, ഒക്കെ ഭേദാവും ജോര്‍ജേ ”

“ഉം.ഉം. എല്ലാം എനിയ്ക്കറിയാം ..എന്നാലും ഖാദറേ, തന്റെ ചില നേരത്തെ വലിവ് കണ്ടാ എന്റെ ക്യാന്‍സറാ ഭേദമെന്നു തോന്നിപ്പോകും. അല്ലേ നായരെ..ഹ..ഹ.”

“രണ്ടു പേരും ചിരിയ്ക്കണ്ടാ. എന്റെ തലകറക്കം മോശമൊന്നുമല്ല. നില്‍ക്കുന്ന നില്‍പ്പില്‍ തലയടിച്ചു താഴെ വീഴും..പിന്നെ കൊറെ സമയത്തേയ്ക്ക് ബോധം  കാണില്ല. ആ കിടപ്പിലങ്ങു പോയാ‍ സൌകര്യായി. ഒന്നും അറിയണ്ടാലൊ..”

“എനിയ്ക്കു വലിയൊരാശയൊണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ ജോണിച്ചന്റെ കൊച്ചിന്റെ കൈയും പിടിച്ച് ഇതിലെയൊക്കെ ഒന്നു നടക്കണോന്ന്. മോങ്കുട്ടിയ്ക്ക് അഞ്ചു വയസ്സായതേയൊള്ളു. ഇതു വരെ കാണാമ്പറ്റിയില്ല “

“അവരമേരിയ്ക്കേലല്ലേ ജോര്‍ജേ? അത്ര പെട്ടെന്ന് കേറി വരാന്‍ പറ്റ്വോ? എന്റെ ഹരിക്കുട്ടനുമൊണ്ടടോ ആ പ്രായത്തിലൊരു കൊച്ച്. എന്നിട്ട് ഞാന്‍ കണ്ടോ?  അതൊക്കെ ഒരു യോഗമാടോ..”

“ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങളേക്കാളും ഭാഗ്യവാനാ.. ഉസ്മാന്‍ സൌദീന്ന് വല്ലപ്പോഴും വിളിയ്ക്കുമ്പം കൊച്ചുമോനെ കൊണ്ടെന്നെ “വല്ല്യുപ്പാ”ന്നു വിളിപ്പിയ്ക്കും. അതു മതിയെനിക്ക്..”

                           *************************************************

“ങാ കയറി വരൂ..നേരത്തെ ഫോണില്‍ വിളിച്ച ആളല്ലേ. ഇതൊന്നും ഫോണില്‍ കൂടി സംസാരിയ്ക്കാവുന്ന കാര്യമല്ല. അതു കൊണ്ടാ നേരില്‍ വരാന്‍ പറഞ്ഞത്. “

“ആളു ഞാന്‍ തന്നെ.. സംഗതി നടക്കുവോ?”

“നടക്കാതെ പിന്നെ? ഞാനിതാദ്യമായിട്ടൊന്നുമല്ലാ ഈ ബിസിനസ്. പിന്നേയ്, സര്‍ക്കാര്‍ നിരക്കിലൊന്നും ചരക്ക് കിട്ടില്ല.”

“എത്രയാ നിങ്ങടെ റേറ്റ്? ”

“അതു ചരക്കിന്റെ നിലവാരമനുസരിച്ചിരിയ്ക്കും. ഞാന്‍ കാണിച്ചു തരാം. നിങ്ങളു നോക്ക്. അതു കഴിഞ്ഞു വില പറയാം.”

“ശരി കാണട്ടെ”

“ദാ ആ മൂന്നു പേരെ കണ്ടോ? കാര്യം, മൂന്നും നല്ല കാശൊള്ള വീട്ടിലെയാ. മക്കളൊക്കെ വലിയ നിലയിലായപ്പോ ആര്‍ക്കും വേണ്ടാതായി. ആരും അന്വേഷിച്ചു വരാനൊന്നുമില്ല. ഇവിടെ കൊറച്ചു കാശും തന്നേല്‍പ്പിച്ചിട്ട് പിന്നെ ഇന്നേ വരെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ടില്ല.”

“അതു മൂന്നും ഒരേ കാറ്റഗറിയാണല്ലോ? എത്രയാ വില?”

“ആ സൈഡിലിരിയ്ക്കുന്നത് ജോര്‍ജ്. ക്യാന്‍സര്‍ രോഗിയാ.. അതു കൊണ്ട് വിലയല്പം കുറയും. രണ്ടു ലക്ഷം മതി”

“മറ്റേ രണ്ടെണ്ണമോ?”

“ഒന്ന് ഖാദര്‍ , ആസ്ത്മാ രോഗിയാണ്. എങ്കിലും ഉള്ളില്‍ കാര്യമായ കേടൊന്നുമില്ല. രണ്ടര ലക്ഷം ആകും. മറ്റേത് രാഘവന്നായര്. തലകറക്കമേയുള്ളു. അതിന് മൂന്നില്‍ കുറഞ്ഞ കച്ചവടമില്ല.”

“ശരി. മൂന്നും കൂടി ഒന്നിച്ചെടുത്താലോ? ഡിസ്കൌണ്ട് കിട്ടുമോ?”

“കച്ചവടമാക്കാം, പക്ഷേ ചരക്ക് ഒന്നിച്ചു തരാന്‍ പറ്റില്ല. അതു ചിലപ്പോ പ്രശ്നമാകും. രണ്ടാഴ്ച ഇടവിട്ട് ഡെലിവറി എടുത്തു കൊള്ളു ”

“ശരി ആവട്ടെ. കാര്യം നടക്കണമല്ലോ! കാശൊള്ളവര്‍ക്കൊക്കെ ഡോക്ടറാകണം. അതു സാരമില്ല അതിനുള്ള സംവിധാനങ്ങളെല്ലാം ഞങ്ങടെ മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലുണ്ട്. പക്ഷേ, ഈ മെഡിക്കല്‍ കൌണ്‍സിലുകാരുടെ ഓരോ നിയമങ്ങളേ. പത്തു പിള്ളേര്‍ക്ക് ഓരോ ശവം വേണൊന്ന്! ഇതിനുമാത്രം ശവം എവിടുന്നുണ്ടാക്കാനാ? സര്‍ക്കാര്‍ മെഡിക്കല്‍ കോളേജീന്നു റൂളനുസരിച്ച് ശവം കിട്ടണേ കാശടച്ചു ബുക്കു ചെയ്ത് കാത്തിരിയ്ക്കണം. അതും അധികമൊന്നും കിട്ടില്ല. ഒരെണ്ണം കിട്ടണമെങ്കില്‍ എന്തെല്ലാം നൂലാമാലകളാണെന്നോ! ഒന്നുകില്‍ മരിയ്ക്കുന്നവന്‍ സ്വമേധയാ എഴുതി വയ്ക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ അനാഥ ശവം ആയിരിയ്ക്കണം. അതു പലതും അഴുകിയതും പുഴുത്തതുമൊക്കെയായിരിയ്ക്കും. ലക്ഷണമൊത്ത ഫ്രഷ് സാധനം കിട്ടാന്‍ വലിയ പാടാന്നേ..ഒരു പ്രയോജനവുമില്ലാതെ ഇതിലെ തെണ്ടി നടക്കുന്നവനൊക്കെ ചത്താ പതിനായിരങ്ങളാ വില. പിന്നെ തീരെ നിവൃത്തിയില്ലാതെ വരുമ്പോ ഞങ്ങളു വണ്ടിയെടുത്ത് രാത്രീലൊന്നു കറങ്ങും. വല്ല പീടിക തിണ്ണയിലും കിടന്നുറങ്ങുന്നവന്മാരെ അങ്ങു ശരിയാക്കും. നല്ല ഫ്രഷ് സ്റ്റഫ് കിട്ടും. പക്ഷേ ഇപ്പോ സ്ട്രോങ്ങ് പോലീസ് പട്രോളിങ്ങ്. അതാ ഈ വഴിയൊന്നു അന്വേഷിയ്ക്കാമെന്നു വച്ചേ. വണ്‍ മിനിട്ട്, ഞാന്‍ മാനേജ്മെന്റുമായി ഒന്നു സംസാരിച്ചോട്ടെ..”

ആഗതന്‍ മൊബൈലില്‍ നമ്പര്‍ കുത്തി,  ചരക്ക് ഒന്നിച്ചെടുത്താലുള്ള കിഴിവിനെ പറ്റി മാനേജ്മെന്റുമായി ഡിസ്കസ് ചെയ്യുമ്പോള്‍  ജോര്‍ജച്ചായനും ഖാദറിക്കയും  രാഘവന്നായരും കൂടി  “ശാന്തിമന്ദിര“ത്തിലെ ഹാളിലിരുന്ന് ചളുങ്ങിയ അലുമിനിയ പാത്രത്തില്‍ നിന്നും കഞ്ഞി കോരിക്കുടിയ്ക്കുകയായിരുന്നു; അന്നത്തെ അത്താഴം.